12 октября исполняется 75-лет со дня образования Парафьяновского сельсовета Докшицкого района

1981 год. (Злева направа) бухгалтар Вольга Пашкоўская, рахункавод-касір Кацярына Казімірская, начальнік вайсковага ўліку Лілія Слізень, сакратар Клара Лабынька. Фота з асабістага архіва.

1981 год. (Злева направа) бухгалтар Вольга Пашкоўская, рахункавод-касір Кацярына Казімірская, начальнік вайсковага ўліку Лілія Слізень, сакратар Клара Лабынька.
Фота з асабістага архіва.

Пасля ўваходу Заходняй Беларусі ў склад БССР, на яе тэрыторыі ў снежні 1939 – студзені 1940 гадоў у выніку новага тэрытарыяльна-адміністрацыйнага падзелу быў створаны Докшыцкі раён Вілейскай вобласці. 12 кастрычніка 1940 года — зацверджаны 14 сельсаветаў раёна, у тым ліку і Параф’янаўскі.

У яго склад увайшлі 25 населеных пунктаў, дзе пражывала амаль тры тысячы чалавек. Дзейнічалі чыгуначная станцыя, 2 заводы (малочны і па вытворчасці мінеральнай вады), 3 вінакурні, столькі ж механічных млыноў, лесапілка, 16 школ, 5 клубаў, касцёл, 2 царквы і сінагога.

Вялікая Айчынная вайна ўпісала ў гісторыю сельсавета страшныя старонкі знішчэння разам з жыхарамі вёсак Азарцы і Залатухі, расстрэл вязняў канцлагера ў Ходараўцы. У самім мястэчку былі знішчаны практычна ўсе мясцовыя габрэі, у тым ліку і сакратар сельскага Савета Павел Чэча. Але Параф’янаву пашанцавала быць не спаленым, таму адразу пасля вызвалення ў ім размясціліся ўсе раённыя ўстановы. Ужо да лета 1945-га іх паціху сталі пераводзіць у Докшыцы, а мястэчка, дзякуючы чыгунцы, даволі бурна зажыло. Гэта была адзіная артэрыя, па якой у раён паступалі грузы, перавозіліся пасажыры.

З далёкіх 50-х і да нашых дзён

За вырашэннем сваіх надзённых пытанняў параф’янаўцы, як некалі ў гміну, цяпер спяшаліся ў сельсавет. У 1955 годзе сакратаром сельвыканкама прыйшла працаваць сімпатычная бялявая дзяўчына, якую вяскоўцы любілі за вясёлы, добразычлівы характар і здольнасці як у сапраўднай артысткі. У тыя часы спявалі і танцавалі практычна ўсе. Многія хлопцы ігралі на гармоніку, але Клара Меер была асаблівая. Яна спявала пад уласны акампанемент гітары, віртуозна танчыла і цудоўна чытала вершы. А яшчэ была добрым арганізатарам. Дзе жыла (сям’я пераязджала многа, бо бацька наладжваў дзейнасць спіртзавода не толькі ў Параф’янаве, але і Будславе, Відзах, Свіры) ці працавала, там абавязкова з’яўляўся хор, танцавальны гурток, ладзіліся пастаноўкі. Дзяўчына, якая ў вайну зведала, што такое канцлагер, здолела не страціць жыццярадаснасці і задору. Жыла сама цікава і старалася, каб так было ўсім. За актыўнасць бібліятэкара Меер у 24 гады выбралі дэпутатам Параф’янаўскага сельскага Савета і прапанавалі стаць яго сакратаром.

К.І. Лабынька.

К.І. Лабынька.

На гэтай пасадзе Клара Іосіфаўна затрымалася больш чым на 30 год. Работу сваю любіла, старалася кожнаму чалавеку, які да яе звяртаўся, дапамагчы, зрабіць што-небудзь прыемнае. Моладзі тады было багата. Вяселляў гулялі шмат. Некаторыя пары вянчаліся, іншыя – не, але ўсе ці да вяселля, ці потым прыходзілі ў сельскі Савет, каб атрымаць дакумент аб заключэнні шлюбу, як тады казалі, “распісацца”. Вось завітала неяк адна такая сціпла апранутая пара, як, дарэчы, і большасць у тыя гады. Клара глянула на іх, і так ёй захацелася зрабіць ім свята, каб усё было па-сапраўднаму: з вэлюмам і пярсцёнкамі. Папрасіла маладых пачакаць. Сама ж арганізавала сельсаветаўскіх дзяўчат, і хутка з’явілася белая сукенка з вэлюмам, а просценькія пярсцёнкі купілі ў сельпоўскім магазіне (залатых тады яшчэ у продажы не было).

Такой прыдумшчыцай ці, як зараз кажуць, творчым чалавекам яна была заўсёды. Каб распісацца, да яе прасіліся з іншых сельсаветаў. А яна распрацавала сапраўдны спектакль, “іграць” які дапамагаў многія гады настаўнік Іван Каржуеў. Па словах былых калег, элегантная заўсёды з густам апранутая Клара Іосіфаўна, якая пасля замужжа ўзяла прозвішча Лабынька, была заўсёды прыкладам глыбокай унутранай культуры, вытанчаных манер. У яе вучыліся, з яе бралі прыклад. А яна паспявала бездакорна выконваць шматлікія на той час службовыя абавязкі, прымаць семінары па абмене вопытам, удзельнічаць у мастацкай самадзейнасці.

Сваю першую ўзнагароду з рук першага сакратара райкама партыі Клара атрымала на раённым аглядзе мастацкай самадзейнасці, на абласным – Дыплом за выкананне песні Марыны з кінафільма “Гадзіннік спыніўся апоўначы”. Было гэта ў 1956 годзе. Потым рознага ўзроўню ўзнагароды на яе будуць сыпацца дажджом: за павышэнне ролі Саветаў у гаспадарчай і культурна-бытавой дзейнасці, за арганізацыю калгаснага хору і іншыя дасягненні. Самым дарагім з’яўляецца медаль “За доблесную працу”.

У 1986 годзе Клара Іосіфаўна выйшла на пенсію. Пасля смерці мужа жыве з сынам. Здароўе на дзявятым дзясятку, канечне, падводзіць, але яна па-ранейшаму ўмее сустрэць і прыняць гасцей, застаецца цікавым субяседнікам і мілай, элегантнай жанчынай.

Узгадваючы пра сваю работу, Клара Іосіфаўна расказала столькі, што хапіла б на асобны артыкул пра дзейнасць тагачасных сельскіх Саветаў. Пры гэтым не прамінула добрым словам успомніць усіх, з кім давялося працаваць. Старшынямі Параф’янаўскага сельвыканкама былі Леанід Пацехін, Вікенцій Якутовіч, Васіль Яленскі, Вера Якаўлева, Анатоль Шычко, Алег Клімовіч, Валянціна Станкевіч, Павел Маслаў, сакратаром – Галіна Буката.

Адна з былых калег Клары Іосіфаўны працуе і да сённяшняга.

Адно месца працы на ўсё жыццё

 

Бухгалтар В.П. Пашкоўская.

Бухгалтар В.П. Пашкоўская.

Вольга Пашкоўская ў сельскі Савет прыйшла працаваць бухгалтарам у 1979 годзе, практычна пасля заканчэння школы. Скончыла бухгалтарскія курсы, потым завочнае аддзяленне тэхнікума і да сённяшняга часу так і не здрадзіла свайму першаму месцу працы.

У 70-я ў штаце сельсавета яшчэ значыліся рахункавод-касір і начальнік воінскага ўліку. Размяшчалася мясцовая ўлада ў аднапавярховым драўляным доміку насупраць сённяшняга СДК. Акрамя старшыні і сакратара, астатнія работнікі працавалі ў адным пакойчыку. Шлюбны абрад праводзілі ў клубе. Таму вельмі радаваліся, калі ў 1981 годзе на ўскрайку Параф’янава вырас двухпавярховы будынак, прызначаны для сельскага Савета.

Кола абавязкаў у тагачаснай бухгалтарскай службы было вялікае, бо на балансе значыліся школы, садкі, ФАПы. Нават была ўведзена адзінка яшчэ аднаго бухгалтара, на пасадзе якога ў свой час працавалі Крысціна Шычко, Яўгенія Радзюк, Галіна Каляга.

У 90-я гады амаль усе работнікі сельвыканкама зноў сабраліся ў адным пакоі і перабраліся на першы паверх. У будынку пацёк дах, узніклі праблемы з ацяпленнем. Зараз добрым словам успамінае Вольга Паўлаўна праграму будаўніцтва аграгарадкоў, якая ўдыхнула жыццё ў сельскія населеныя пункты. У 2005 годзе, дзякуючы будаўніцтву аграгарадка ў Параф’янаве, быў адрамантаваны і будынак сельскага Савета. Зараз ва ўтульнай, з густам аформленай зале па дзве-тры пары маладых у адзін дзень, як было ў час Клары Лабынька, канечне, не распісваюцца, але сам абрад праходзіць вельмі ўрачыста і прыгожа.

Сёння штат сельскага Савета невялікі, але яго старшыня Галіна Азарэвіч, кіраўнік справамі Наталля Дабравольская і бухгалтар Вольга Пашкоўская, як і іх папярэднікі, з гонарам трымаюць статус прадстаўнікоў мясцовай улады.

Тамара АЛЬШЭЎСКАЯ.
Фота А. Варанковіча.

 

Комментарии:

Добавить комментарий

Ваш e-mail не будет опубликован. Обязательные поля помечены *